İlk yazımda böyle giriş yapmam çok mu sert oldu dedim ama düşündüm düşündüm daha uygun bir başlık bulamadım.. Ne denir ki aslında tanıdığımız ama tanıyamadığımız hale gelen soyutlaşmalara...
En güzel anlarındır,paylaşırsın.. yılların birlikte geçer, hatta kimi zaman ailenden yakin hissettirirler.. birkaç zaman gözden kaybolursun , PUFFF! dolu dolu yasanan o yıllar aslında hic yaşanmamış gibi, hatta bir zaman sonra sanki hiç tanışmamışsınız, birbirlerinizin hayatlarına karışmamışsınız gibi olur.. Önce uzulur sonra öylece bakar, üzülür, izlersin.. hayat akip gidiyor ne de olsa dimi! ama doğru ama yanlış. eksiğiyle fazlasıyla yaşanacaktı bunlar zaten. suçlu mu arıyorsun.. kendinsin en büyük suçlu.. olanlara sustuğun için, yalnız kalmayı istediğin için, yanlış anlaşılmalar olmasın kimse kırılmasın diye boyun eğdiğin için.. sucun en büyüğü sende, sana bu duyguları yaşatmalarına izin verdiğin için...
Tıpkı armutlar gibi sende olgunlaşıyorsun zamanla. armut üzülmez ama; çünkü düşünemiyor. peki ya sen? sende düşünemiyor musun,yoksa çok mu düşünüyorsun.. çok düşünüyorsan kime yarar bu? kimseye! pratik yolu uygula sende birçokları gibi.. düşünme, üzülme! kimseyi de fazla sevme,güvenme çabucak herkese.. onlar asla böyle olmaz çok farklı siz bilmiyorsunuz deme. deme çünkü sende bilmiyorsun.. ve bilmediğini öğreniyorsun.. iyi veya kotu, öğreniyorsun ya, hayat sana birşeyler öğretiyor ya, şükret haline.. zavallılardan olmadığın için şükret.. şükret değerleri hala bildiğin için.. şükret nasibini aldığın için...
Tüm tanıyamadık tanıdıklara selamlar, saygılar, hürmetler
Ben tanınamadık kalabalık...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder