Hayatımda edindiğim ilkeler varsa -ki var- onlardan biri de şudur ki; Eğer dilime gelen cümleyi hakkında konuşacağım kişinin yüzüne söyleyemiyeceksem bunu söylemem. Fakat ne var ki birçokları böyle değil. Yüzüne gülerken arkadan harikulade işler çevirebiliyorlar. Peki ama niye? Ben birisini sevmezsem eğer ister istemez bunu karşımdakine saygısızlık yapmadan belli ediyorum. İstemdışı gelişen bir iticilik zaten oluyor bir de bunun üstüne canımlı cicimli konuşmanın mantığını kavrayamadım ve sanırım hçi kavrayamayacağım da.
En komik olanı da bence şu ki: Sana gelip A kişisi ile ilgili atıp tutarken bir zaman sonra o A kişisi hakkında sanki hiç kötü konuşmamış gibi muhabbetine devam edebiliyor olması. Tabii ki insanların görüşleri, fikirleri, davranışları değişebilir. Bu konuda ben de hemfikirim. Peki nedir bunun sınırları? Çünkü bu sıkı muhabbetten yine kısa bir zaman sonra sıkı bir dedikoduya dönüş varsa benim burada kullanacağım tanım ancak "yüzsüzlük" olur.
Yaş, mevki ne olursa olsun, insanlarda bir ego var ki tavan yapmış almış başını gidiyor. Kendine güven elbette saygı duyulması gereken bir davranıştır fakat ben anladım ki ego savaşı bambaşka birşeymiş. Kendimi şanslı sayıyorum çünkü bu kavramı tanıdım, bildim, öğrendim. Ve bundan sonra adımlarımı buna göre daha dikkatli atacağım.
En sonunda varacağımız nokta böyle olacak herhalde:)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder